Od strane kritike uglavnom osporavani debitantski film Uroša Stojanovića ''Čarlston za Ognjenku'' delo je domaće kinematografije koje svakako vredi pogledati. Onolika furtutma oko marketinga samog filma, kao i super fantastična priča oko specijalnih efekata samo su nuspojave koje prate ovo zaista smelo bajkovito delo. Elem, ako se izuzme prepričavanje osnovnog zapleta, koje ne može nikako drugačije da zvuči do svedeno i banalno, ostaje jedan veliki pomak u domaćoj kinematografiji - film je konačno ponovo postao vizuelna umetnost. Odličan kasting, dobra fotografija, zanimljiva muzika čine ''Čarlston za Ognjenku'' vredan jedne šire diskusije. Ispod priče opšteg mesta krije se metaforična poruka o novom veku, o patrijarhalnom nasleđu ženskog lobija kao i o, u malom svetu, ispraznim posledicama vojevanja. Vrcavi off-ovi, vizueno duhovito rešene scene, zapleti magijskog realizma čine ovo fimsko ostvarenje prvenstveno zabavnim. Posebno je zanimljiv odnos glavnih likova prema ženskoj taštini, a u svemu tome još zanimljivije kako muškarci prikazuju nepatvorenu suštinu feminine borbe sa životom (među scenaristima i saradnicima na scenariju nema ni jedne žene). Ova alegorična priča uvlači nas u intimne istorije androgenih žena, u jedno vreme, ne tako duhom daleko od ovog današnjeg.

            Ipak, veličinu ovog filma čini prevashodno vizuelna komunikacija, odavno zaboravljena u nas, gde je ono što se najviše prepričava posle pogledanog filma - dijalog, dok se besomučno mnogo citiraju replike površnih karaktera. Dakle, za sve one koji žele da pokupe neku ''foru'' iz filma, za sve one koji ne umeju najjasnije da rastumače poetično prikazivanje simbola, za sve koji pronalaze nepostojeće diskurse, ovaj film predstavljaće jednu zabavnu, ponegde dramaturški nedovoljno razvijenu bajku. Za sve ostale, ovaj film će biti čarlston vizuelnog, veoma čulno prikazivanje stvarnosti i film koji uz jeftine trikove i opšta mesta razotkriva jednu drugu dimenziju nas samih, kao i same filmske umetnosti.   

Maša Vujošević